Κείμενο- Πρόσκληση προς τους Συναδέλφους μας σε Ευρώπη και Βρετανία. 

Πρόσκληση προς τους συναδέλφους σε όλη την Ευρώπη και τη Βρετανία.

Η Ελλάδα μόλις ψήφισε νομοθεσία που ενδέχεται να φέρει χιλιάδες καταξιωμένους συμβούλους αντιμέτωπους με σοβαρή αβεβαιότητα σχετικά με το δικαίωμά τους να συνεχίσουν να εργάζονται. Δεν υπάρχει καμία μεταβατική πρόβλεψη για τους συμβούλους, και η Ελληνική Εταιρεία Συμβουλευτικής δηλώνει ότι δεν εισακούστηκε στη σχετική συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής επιτροπής. Το νομοσχέδιο περιλαμβάνει διάταξη περί αντιποίησης επαγγέλματος, η οποία τιμωρεί την άσκηση του «επαγγέλματος του ψυχολόγου» με οποιονδήποτε τρόπο χωρίς σχετική άδεια, χωρίς ωστόσο να διευκρινίζει ποιες ακριβώς δραστηριότητες ανήκουν αποκλειστικά στους ψυχολόγους. Οι σύμβουλοι δεν ισχυρίζονται ότι είναι ψυχολόγοι. Η ανησυχία είναι ότι το έργο τους μπορεί να θεωρηθεί ως άσκηση ψυχολογίας, με σοβαρές συνέπειες τόσο για τους ίδιους όσο και για τους θεραπευόμενούς τους — συμπεριλαμβανομένων επαγγελματιών με πολυετή εκπαίδευση. Η Ελληνική Εταιρεία Συμβουλευτικής τονίζει επίσης ότι η συμβουλευτική δεν αποτελεί αποκλειστικό προνόμιο των ψυχολόγων και ότι επί χρόνια αναπτύσσει δράσεις και βελτιώνει τους κανόνες δεοντολογίας για να προστατεύσει το κοινό ακριβώς από τέτοιες ασάφειες. Ελπίζω οι επαγγελματικοί φορείς σε όλη την Ευρώπη και τη Βρετανία να συντονιστούν και να ακολουθήσουν.

 

Προς: Ρουμπίνη Βασιλοπούλου

Αγαπητή Ρουμπίνη,

Άκουσα προσεκτικά τη συνέντευξή σας στο Ράδιο 98.4. Επισημάνατε ξεκάθαρα ότι ένα σεμινάριο λίγων ημερών ή ενός μήνα δεν καθιστά κάποιον σύμβουλο, και ότι η Ελληνική Εταιρεία Συμβουλευτικής αφιέρωσε χρόνια στη διαμόρφωση προτύπων και κανόνων ακριβώς για την προστασία του κοινού. Τονίσατε επίσης ότι η συμβουλευτική δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο των ψυχολόγων και ότι απαιτείται ξεκάθαρο πλαίσιο.

Η κύρια ανησυχία σας αφορά τη διάταξη περί αντιποίησης επαγγέλματος. Η διατύπωση του νομοσχεδίου αναφέρεται σε όποιον «ασκεί το επάγγελμα του ψυχολόγου» με οποιονδήποτε τρόπο ή χρησιμοποιεί τον τίτλο χωρίς άδεια, προβλέποντας ποινή φυλάκισης έως 1 έτος ή χρηματικό πρόστιμο. Δεν ορίζει όμως ποιες πράξεις εμπίπτουν αποκλειστικά στο έργο του ψυχολόγου. Οι σύμβουλοι δεν ισχυρίζονται ότι είναι ψυχολόγοι· η ανησυχία σας είναι ότι η επαγγελματική τους πράξη μπορεί αυθαίρετα να εκληφθεί ως άσκηση ψυχολογίας. Το νομοσχέδιο προβλέπει μεταβατικές διατάξεις για τους ψυχολόγους, αλλά δεν παρέχει αντίστοιχες μεταβατικές ρυθμίσεις για τους συμβούλους. Αυτό δημιουργεί βαθιά νομική αβεβαιότητα και ορατό κίνδυνο διώξεων. Ο πραγματικός αντίκτυπος μένει να διαπιστωθεί σε σχέση με το τελικό δημοσιευμένο κείμενο.

Επίσης, θίξατε ένα σημείο καίριας σημασίας: επί σειρά ετών, αυτοί οι επαγγελματίες δραστηριοποιούνται σε μια «γκρίζα ζώνη», με έναρξη επαγγέλματος στην εφορία, επίσημους ΚΑΔ και κανονική καταβολή φόρων και ασφαλιστικών εισφορών. Ο ΚΑΔ δεν συνιστά επαγγελματική άδεια, αλλά το κράτος δεν μπορεί να αντιμετωπίζει αυτό το έργο ως πλήρως ορατό και φορολογητέο επί δεκαετίες και ξαφνικά να το θέτει υπό αμφισβήτηση. Στις 15 Απριλίου αναφέρθηκε ότι ο φορέας σας δεν είχε κληθεί καν στην επιτροπή, σε αντίθεση με την Ελληνική Ψυχολογική Εταιρεία (ΕΛΨΕ). Το να καταθέσει ένας σύλλογος ένα υπόμνημα για την ψυχοθεραπεία και τη συμβουλευτική ψυχικής υγείας δεν ισοδυναμεί με πραγματική ακρόαση. Αναφέρατε επίσης ότι το νομοσχέδιο δεν αγγίζει την ουσία της ψυχοθεραπείας και της συμβουλευτικής ψυχικής υγείας.

Ο αποκλεισμός δεν περιορίστηκε στους συμβούλους. Ο σύλλογος που εκπροσωπεί τους ψυχολόγους των νοσοκομείων και του δημόσιου τομέα ανέφερε επίσης ότι αποκλείστηκε από την ακρόαση, παρά το γεγονός ότι είχε αιτηθεί να παραστεί. Σύμφωνα με αναφορές, ο Υπουργός δήλωσε ότι το νομοσχέδιο δεν τους αφορά, προσθέτοντας παράλληλα ότι κανένας ψυχολόγος που διαθέτει ήδη επαγγελματικά δικαιώματα δεν πρόκειται να τα χάσει. Αυτή η διαβεβαίωση καλύπτει τους ήδη αδειοδοτημένους ψυχολόγους, αλλά δεν απαντά καθόλου στη δική σας ανησυχία σχετικά με τους συμβούλους.

Η πολιτεία οφείλει να εξηγήσει γιατί ορισμένες οργανώσεις εισακούστηκαν ενώ άλλες αγνοήθηκαν, και γιατί άνθρωποι που επηρεάζονται άμεσα αντιμετωπίστηκαν σαν να μην έχει καμία αξία η εμπειρία τους. Η απλή αναφορά μιας επαγγελματικής δραστηριότητας σε ένα νομοθέτημα δεν συνιστά ουσιαστική ρύθμιση.

Υπάρχει μια ευρύτερη πραγματικότητα που γνωρίζω και από τη δική μου εμπειρία: σύμβουλοι αναγνωρισμένοι από γαλλικά ινστιτούτα ή/και με μεταπτυχιακούς τίτλους στην ψυχοθεραπεία, με πολυετή κλινική εμπειρία, νιώθουν πλέον αναγκασμένοι να πληρώσουν δίδακτρα για βρετανικά προγράμματα ψυχολογίας που παρέχονται μέσω κολλεγίων στην Αθήνα, απλώς και μόνο για να εξασφαλίσουν μια θέση στο ρυθμισμένο επάγγελμα.

Αναφέρατε επίσης ότι σε πολλές χώρες, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών και της Αυστραλίας, οι σύμβουλοι εργάζονται αρμονικά δίπλα στους ψυχολόγους. Οι κυβερνήσεις οφείλουν φυσικά να προστατεύουν το κοινό, αλλά δεν θα πρέπει να επιβάλλουν πρότυπα και ρυθμίσεις ερήμην των ίδιων των επαγγελματιών του χώρου.

Κλείσατε με τη σκέψη ότι «υπάρχει ψωμί για όλους». Συμφωνώ απόλυτα. Υπάρχει χώρος για κάθε άρτια εκπαιδευμένο επαγγελματία που εργάζεται βάσει αυστηρών ηθικών και δεοντολογικών προτύπων. Το νομοσχέδιο ψηφίστηκε, ελπίζω όμως ότι ο ουσιαστικός διάλογος και μια δίκαιη μεταβατική ρύθμιση παραμένουν εφικτά. Αυτό απαιτεί αναγνώριση, προστασία για τους θεραπευόμενους και μια βιώσιμη επαγγελματική διέξοδο για τους ήδη ενεργούς θεραπευτές — όχι τον αποκλεισμό των ανθρώπων των οποίων το αντικείμενο υποτίθεται πως ρυθμίζεται.

Με εκτίμηση και συναδελφικότητα,

Patricia Foster

Προσωποκεντρική &

Focusing Ψυχοθεραπεύτρια

————————————————————————————————————————————————————————————————

Αγγλικό κείμενο:

A note to colleagues across Europe and in Britain

Greece has just passed legislation that may leave thousands of established counsellors facing serious uncertainty about their right to continue working. There is no equivalent transition for counsellors, and the Hellenic Counselling Association says it was not heard at the relevant parliamentary hearing. The bill is awaiting publication in the Government Gazette; the final text should be checked once published.

This is not only a Greek matter. There is no harmonised European qualification framework specifically for counselling and psychotherapy. The bill carries forward an anti-impersonation provision that penalises practising “the profession of psychologist in any manner” without a valid licence, but does not specify which activities are reserved to psychologists. Counsellors do not claim to be psychologists. The concern is that their work could nevertheless be interpreted as practising the psychologist’s profession, with serious consequences for them and their clients—including practitioners trained elsewhere.

The Hellenic Counselling Association says it repeatedly sought dialogue with the Health Ministry, submitted proposals, and was not invited to the Social Affairs Committee hearing on 23 October, even though the bill establishes an Observatory for psychotherapy and mental-health counselling. The association representing hospital and public-sector psychologists also says it was excluded. This selective process deserves scrutiny.

I hope professional organisations across Europe and Britain will follow developments closely and take an active role. Governments have a responsibility to protect the public, but professional standards and guidelines should not be shaped without the professions’ knowledge and participation. We should support the Hellenic Counselling Association’s call for dialogue, legal clarity and a fair transition for established practitioners and their clients.

To Rubini Vasilopoulou

Dear Rubini,

I listened carefully to your interview on Radio 98.4. You were speaking for thousands of practitioners who have given years to training, supervised practice and their own therapy, and for the clients who rely on them.

You said clearly that a seminar lasting a month or a few days does not make someone a counsellor, and that the Association has spent years developing training and ethical standards to protect the public from exactly that. I agree. Public protection requires clear standards, developed with the people who know the work.

Your central concern is the anti-impersonation provision. The wording in the bill refers to anyone practising “the profession of psychologist in any manner” or using the title without a valid licence, with a penalty of up to one year’s imprisonment or a fine. It does not specify which activities are reserved exclusively to psychologists. Counsellors do not claim to be psychologists; your concern is that their work could nevertheless be interpreted as practising the psychologist’s profession. The bill provides transitional arrangements for psychologists, but no equivalent transition for counsellors. That creates serious legal uncertainty and a risk of prosecution once the provision takes effect. The final effect must be checked against the published text.

You were careful about the scale. The Association’s memorandum speaks of more than 4,000 practitioners, and you mentioned 5,000 to 6,000 in the interview, while acknowledging that you did not have an exact count. These are the Association’s estimates, not official figures. But the potential consequences for practitioners and their clients are serious enough to require a direct answer.

You also made a point that deserves emphasis. For years, these practitioners have worked in what you called a “grey zone,” with registered activity codes, declaring income and paying tax and VAT. Taxation does not itself confer a licence. But the state cannot treat this work as visible and taxable for years and then act as though those doing it have no stake in the system being built around them.

The process is equally troubling. The bill was open to online public consultation, but the Association says it was never invited to discuss it with the Ministry. Its letter of 15 April requesting an urgent meeting with the Health Minister is documented in its release of 24 April, which said it was still awaiting a response. At the Social Affairs Committee hearing on 23 October, the Association says it was not invited, although the Hellenic Psychological Society (ΕΛΨΕ) was. The Association submitted a written memorandum instead, but that is not the same as being heard. You also said the bill’s Observatory for psychotherapy and mental-health counselling has no real substance.

The exclusion was not confined to counsellors. The association representing hospital and public-sector psychologists also says it was left out of the hearing despite asking to attend. It reported that the Minister said the bill did not concern them. The Minister also said that no psychologist who currently holds professional rights would lose them. That assurance addresses existing licensed psychologists; it does not answer your concern about counsellors.

The government should explain why some organisations were heard and others were not, and why those directly affected were treated as though their expertise was unnecessary. When a profession is mentioned in legislation while its representatives are kept outside the discussion, that is not meaningful recognition.

There is a wider context I can describe from my own experience. Counsellors I know, qualified by Greek institutions and/or holding master’s degrees in psychotherapy, with years of practice, now feel they must pay for British psychology degrees taught through colleges in Athens to secure a place in the regulated profession. This is anecdotal, and I would welcome official figures. British university partnerships in Greece began long before Brexit, but reports based on OECD data describe fewer Greek students studying in UK universities since Brexit and a shift towards local college partnerships.

You also pointed out that in many countries, including the United States and Australia, counsellors work alongside psychologists. They can have extensive training without being psychologists. Counselling is a first point of support: it helps with everyday difficulties and refers people to psychotherapists, psychiatrists or other services when needed. If experienced practitioners have to close, their clients will turn to public structures that are already under pressure.

I hope professional organisations across Europe and Britain will take a more active role in this discussion. Governments must protect the public, but they should not be left to define professional standards and guidelines without the participation of the professions themselves. European and British colleagues can help ensure that the debate is informed by professional knowledge, ethical standards and the experience of practitioners and clients.

You ended with the thought that there is enough “bread” for everyone. I share it. There is room for every properly trained practitioner who works within clear ethical standards. The bill has passed, but I hope dialogue and a fair transition are still possible. That requires recognition, safeguards for clients and a workable route for established practitioners. It does not require excluding the people whose profession the state says it is addressing.

With respect and solidarity,

Patricia Foster